Όσιος Ιωάννης ο Βραχύσωμος ή Κολοβός

Ημερομηνία Εορτής

9 Νοεμβρίου

Τύπος Εορτής

Σταθερή. Εορτάζει 9 Νοεμβρίου εκάστου έτους.

Βιογραφία

Ἰωάννην ἔκρυψε γῆς βραχὺς τόπος,

Ὅς, κἂν βραχὺς τὸ σῶμα, τὴν πρᾶξιν μέγας.

Ο Όσιος Ιωάννης καταγόταν από τη Θήβα της Αιγύπτου και ονομάστηκε Κολοβός επειδή ήταν κοντός σωματικά. Γεννήθηκε γύρω στο 339 μ.Χ. σε φτωχή αλλά ευσεβή οικογένεια και από νεαρή ηλικία ποθούσε την άσκηση. Ανήκει στους επιφανείς ασκητές της αρχαίας Σκήτης.

Η αρχαία Σκήτη (ή Σκήτις στα ελληνιστικά ελληνικά) βρίσκεται στην Αίγυπτο. Η αρχαία Σκήτη αποτελεί κοιτίδα του Μοναχισμού. Η περιοχή οργανώθηκε γύρω στο 330 μ.Χ. από τον Όσιο Μακάριο τον Αιγύπτιο (☦ 19 Ιανουαρίου) και αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα κέντρα του χριστιανικού αναχωρητισμού και μοναχισμού. 

Ο Όσιος Ιωάννης περί τα 18 του χρόνια αναχώρησε στην Έρημο της Νιτρίας και ειδικότερα στη Σκήτη, για να «ενδυθεί» το φρόνημα του Χριστού, μέσα στην παράδοση της νηπτικής ζωής.

Υπήρξε από τους μεγάλους ασκητές της ερήμου και διακρίθηκε κυρίως για την εγκράτεια της γλώσσας του και για την ταπεινοφροσύνη του.

Η αρχαία παράδοση μνημονεύει ως γέροντά του τον Αββά Παμβώ, ενώ άλλες μαρτυρίες αναφέρουν τον Αββά Αμμωνά. Οι μνείες δεν αλληλοαναιρούνται· υποδηλώνουν τον ίδιο πνευματικό κύκλο της Σκήτης. Στον ίδιο ορίζοντα ασκήτεψε και ο Μέγας Παΐσιος (Άγιος Πισοί/Bishoy), με τον οποίο συνδέεται στενά ο βίος του Ιωάννη.

Η «υπακοή» ως θεμέλιο.

Ως αρχική δοκιμή, ο γέροντάς του τού ζήτησε να φυτέψει ένα ξερό ραβδί και να το ποτίζει καθημερινά ώσπου να καρποφορήσει, ενώ το νερό απείχε περίπου 12 μίλια. Ο Ιωάννης υπάκουσε για τρία χρόνια. Το κλαδί βλάστησε και έβγαλε καρπούς· ο γέροντας τους προσέφερε στη σύναξη λέγοντας: «Λάβετε, φάγετε, καρπό υπακοής». Για τη σιωπή, ο γέροντας δίδασκε: «Να σιωπάς, για να μη σε κυριεύσουν οι κακοί λογισμοί· ιδίως στην εκκλησία να στέκεσαι άξιος των Αγίων Μυστηρίων».

Καθαγιασμός του νου και ασκητικά ήθη

Η έμφαση του Ιωάννη στη νήψη και τη μνήμη του Θεού εκφράστηκε με το «μένω στο κελί». Απέφευγε τα περιττά λόγια και τις «ειδήσεις». Τόνιζε την αξία της ησυχίας: όσο επιμένει η εσωτερική σιγή, εξασθενούν τα πάθη και ισχυροποιείται ο νους μέχρι την ειρήνη. Εφάρμοζε την «κατά ημέραν εντολή»: κάθε μέρα εργαζόταν μία εντολή του Κυρίου, με ακρίβεια και ταπείνωση, ακόμη κι όταν αυτό τον έκανε αφηρημένο στο εργόχειρο.

Διακονία ψυχών και διάκριση

Πολλοί μοναχοί και λαϊκοί προσέτρεχαν για καθοδήγηση. Η ποιμαντική του ήταν «αλμυρή γλυκύτητα»: αλήθεια με πραότητα, δάκρυ με ελπίδα, έλεγχος δίχως σκληρότητα. Η ευθύνη του για τις ψυχές φαίνεται τόσο στον τρόπο που διόρθωνε, όσο και στον τρόπο που ζητούσε συγγνώμη και επέβαλλε στον εαυτό του αυστηρό κανόνα, όταν θεωρούσε ότι λύπησε έστω και έναν αδελφό.

Η διήγηση της Παϊσίας (Παϊσα): η «ολιγόωρη» φλογερή μετάνοια

Η Παϊσία —ή Παϊσα— ήταν νεαρή γυναίκα από την περιοχή της Σκήτης. Όταν πέθαναν οι γονείς της, μοίρασε την περιουσία της και μετέτρεψε το σπίτι της σε μικρό «ξενοδοχείο» φιλοξενίας για τους πατέρες και τους πτωχούς. Με τον καιρό όμως οι πόροι της εξαντλήθηκαν. Άνθρωποι διεστραμμένοι την παρέσυραν, και από την φιλοξενία έπεσε στην αμαρτία.

Οι πατέρες λυπήθηκαν βαθιά και παρακάλεσαν τον Όσιο Ιωάννη τον Κολοβό να την επισκεφθεί «με τη σοφία που του έδωσε ο Θεός». Ο Όσιος πήγε στο σπίτι της. Με πραότητα κάθισε δίπλα της και της είπε μόνο: «Τι σου έκανε ο Χριστός και τον εγκατέλειψες;». Εκείνη πάγωσε. Ο Ιωάννης χαμήλωσε το βλέμμα και άρχισε να κλαίει: «Βλέπω τον σατανά να παίζει στο πρόσωπό σου· και να μη κλάψω;». Τα δάκρυά του άγγιξαν την καρδιά της. «Υπάρχει για μένα μετάνοια;» ρώτησε. «Υπάρχει», αποκρίθηκε. «Πάρε με όπου θέλεις», είπε εκείνη χωρίς άλλη κουβέντα.

Έφυγαν αμέσως για την έρημο. Έφτασαν βράδυ. Ο Όσιος Ιωάννης έφτιαξε με την άμμο ένα μικρό προσκεφάλι για την Παϊσία, το σφράγισε με το σημείο του Σταυρού και της είπε: «Ξάπλωσε εδώ». Έπειτα αποσύρθηκε σε μικρή απόσταση και στάθηκε στην προσευχή. Προς τα μεσάνυχτα είδε φωτεινή οδό να κατεβαίνει από τον ουρανό επάνω της και αγγέλους να παραλαμβάνουν την ψυχή της. Όταν πλησίασε, την βρήκε ήδη κεκοιμημένη.

Με δάκρυα έπεσε κάτω και προσευχήθηκε, και άκουσε φωνή να λέει: «Η ολιγόωρη αλλά φλογερή μετάνοιά της έγινε δεκτή περισσότερο από τη μακρά και χλιαρή μετάνοια άλλων». Η Εκκλησία διασώζει την Παϊσία ως παράδειγμα άμεσης, καρδιακής επιστροφής: ο Θεός «ου θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά ίνα επιστρέψει και ζήσει». Η διήγηση αυτή δεν δικαιολογεί ραθυμία· φανερώνει ότι η χάρη προλαμβάνει όποιον ανταποκριθεί χωρίς αναβολή, με ταπείνωση και κατά Θεόν πένθος.

Η «θέση του Δέντρου της Υπακοής» και η αδελφότητα

Μετά την κοίμηση του γέροντά του, ο Ιωάννης εγκαταστάθηκε κοντά στη θέση που η παράδοση ονόμασε «Δέντρο της Υπακοής». Εκεί σχηματίστηκε αδελφότητα με πολλούς μαθητές — ανάμεσά τους και ο μεγαλύτερος αδελφός του. Ο τρόπος διοικήσεως ήταν υπόδειγμα εγκράτειας και διάκρισης. Όταν κάποτε μίλησε απότομα σε ανυπάκουο αδελφό, ζήτησε αμέσως συγγνώμη και επέβαλε στον εαυτό του νηστεία ενός έτους (ψωμί και αλάτι κάθε τρίτη ημέρα), προσευχόμενος: «Συγχώρησέ με, Κύριε, γιατί λύπησα το πλάσμα Σου».

Στις αρχές του 5ου αιώνα επιδρομές Βαρβάρων διέσπειραν τις αδελφότητες της Σκήτης. Στη Μέση Αίγυπτο, στην ανατολική όχθη του Νείλου, βρίσκεται ο οικισμός Deir Abu Hennis (νότια της Αντινόης/Ansena, βόρεια του Dayr al-Barsha) που έζησε η Υπεραγία Θεοτόκος με τον Χριστό και τον Άγιο Ιωσήφ. Το ασβεστολιθικό πρανές, γεμάτο αρχαία λατομεία, επαναχρησιμοποιήθηκε από τον 4ο αιώνα ως κελιά, εργαστήρια και λατρευτικοί χώροι. Επιγραφές (ελληνικά, κοπτικά, συριακά) και η σπηλαιώδης εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου δηλώνουν οργάνωση με εκατοντάδες μοναχούς κατά περιόδους.

Η παράδοση αναφέρει 600 μοναχούς να ασκητεύουν στα λαξευμένα βουνά και άλλους 600 να ζουν σχεδόν κοινοβιακά. Ανά αργά χρονικά διαστήματα άλλαζαν μεταξύ τους.

Μεσαιωνικές μαρτυρίες αναφέρουν ναό «του Ιωάννη του Κολοβού», στοιχείο που εξηγεί την τοπωνυμία και την τοπική τιμή του Αγίου. Είναι η μοναδική πόλη στην Αίγυπτο μαζί με την πόλη του Αγίου Κύρου του Αναργύρου, που χρησιμοποιεί επίσημο χριστιανικό όνομα. Η προφορική παράδοση της περιοχής συνδέει και τον Μέγα Παΐσιο με τον τόπο: Είναι το θαυμαστό γεγονός όπου ο Μέγας Παϊσιος σήκωσε τον Χριστό στους ώμους του και ο Κύριος τον διαβεβαίωσε ότι το σώμα του δεν θα γνωρίσει φθορά. Κάτι το οποίο ισχύει και σήμερα.

Μάλιστα διασώζεται κι ένας πολύ χαριτωμένος πνευματικός διάλογος μεταξύ των δύο αυτών αγίων:

Αββάς Ιωάννης: Παϊσιέ μου τι συνέβη και ήρθες εδώ; Φοβήθηκες τους Βαρβάρους;

Μέγας Παϊσιος: Όχι! Φοβήθηκα μην γίνω αιτία για αυτόν που θα με σκότωνε να πάει στην κόλαση.

Ο Ιωάννης μετέβη αργότερα προς την περιοχή του Κολζίμ/Κλύσμα (σημερινό Σουέζ), όπου και εκοιμήθη ειρηνικά. 

Ακολούθησε μετακομιδή του τιμίου σκηνώματός του στη Σκήτη.

Το σκήνωμα του Αγίου σήμερα

Σήμερα, το ολόσωμο σκήνωμα του Αγίου Ιωάννη του Κολοβού φυλάσσεται στη Μονή του Οσίου Μακαρίου του Μεγάλου (Dayr Abu Maqar) στη Σκήτη (Wadi el-Natrun), στην Έρημο της Νιτρίας της Αιγύπτου. 

Αποφθέγματα και πατερικές επισημάνσεις

Στους Συναξαριστές βρίσκουμε αρκετές σοφές συμβουλές του Αγίου Ιωάννη. 

Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον Συναξαριστή του:

«Tον κατά πλάτος Bίον του Oσίου τούτου Iωάννου όρα εις τον Nέον Παράδεισον. Γράφει δε περί αυτού ο Eυεργετινός (σελ. 203) ότι έδειξεν άκραν και αδιάκριτον υπακοήν εις τον γέροντά του. O γαρ γέρωντάς του, όστις ήτον Θηβαίος, πέρνωντας ένα ξύλον ξηρόν, εφύτευσεν αυτό. Eίτα επρόσταξε τον Iωάννην να ποτίζη αυτό καθ’ ημέραν με ένα λαγήνιον νερόν, έως ου να βλαστήση και να κάμη καρπόν. Tόσον δε μακράν ήτον το νερόν, ώστε οπού εχρειάζετο διά να υπάγη τινας το βράδυ, και να γυρίση το πρωί. Όθεν ο μακάριος Iωάννης αδιακρίτως υπακούσας, επότιζεν αυτό χρόνους ολοκλήρους τρεις. Mετά δε τους τρεις χρόνους, ω του θαύματος! εβλάστησε το κατάξηρον ξύλον και εκαρποφόρησε καρύδια. Πέρνωντας δε τον καρπόν ο γέρωντάς του, επήγεν εις την Eκκλησίαν της Σκήτεως, και είπεν εις τους αδελφούς. Λάβετε φάγετε αδελφοί και Πατέρες καρπόν υπακοής. Eις δε την σελ. 279 του αυτού αναγινώσκομεν, ότι ο Iωάννης ούτος είπε τα αξιομνημόνευτα ταύτα. Ήτοι, ότι η ταπεινοφροσύνη και ο φόβος του Θεού, υπεράνω εισί πασών των αρετών. Όθεν και τον πάγκαλον Iωσήφ η ταπεινοφροσύνη πέπρακεν. Hδύνατο γαρ ειπείν, ότε επωλείτο, ότι αδελφός των πωλούντων ειμί. Eπειδή δε σιωπών και ταπεινούμενος, επωλήθη, διά τούτο η ταπείνωσις κατέστησεν αυτόν ηγούμενον και άρχοντα εις Aίγυπτον. O αυτός είπε πάλιν. Tο ελαφρόν φορτίον αφήσαντες, ήτοι το να μεμφώμεθα τον εαυτόν μας, το βαρύ φορτίον βαστάζομεν, ήτοι το να δικαιόνωμεν τον εαυτόν μας. Όθεν περί της ταπεινώσεως του Iωάννου τούτου, είπε τις των Πατέρων. Ότι ο αββάς Iωάννης, διά της ταπεινώσεως αυτού, εκρέμασεν όλην την Σκήτιν εν τω μικρώ δακτύλω αυτού. O αυτός δε Iωάννης ο Kολοβός είπεν. O χορταζόμενος και λαλών μετά παιδίου, ήδη επόρνευσε τω λογισμώ μετ’ αυτού (εν τω Παραδείσω των Πατέρων)».

Για τον μικρόσωμο, αλλά μεγάλο κατά την πνευματική ζωή και πλούσιο κατά τη Θεία Χάρη Όσιο Ιωάννη, τον Κολοβό, επονομαζόμενο, το γνωστό Γεροντικό της Εκκλησίας καταγράφει 40 τον αριθμό περιστατικά και λόγια. Που θα πει ότι πρόκειται περί οσίου που αποτελεί σημείο αναφοράς κυρίως για τους μοναχούς, αλλά ευρύτερα και για κάθε χριστιανό. Ήδη ο μέγας Όσιος Ποιμήν (που ένα εκτεταμένου μέρος του Γεροντικού αναφέρεται σε αυτόν) παραπέμπει στον μεγάλο κι αυτόν Όσιο Ιωάννη (κεφ. 13) προκειμένου να δείξει μια σημαντική πλευρά της πνευματικής ζωής: το πως ο πόλεμος των δαιμόνων διακρατεί σε εγρήγορση τον χριστιανό και τον κάνει να προκόπτει ψυχικά.

Αξίζει να δει κανεὶς το συγκεκριμένο κεφάλαιο και το πως αξιολογείται και απὸ άλλους Πατέρες.

«Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν γιὰ τὸν ἀββᾶ Ἰωάννη τὸν Κολοβό, ὅτι παρεκάλεσε τὸν Θεὸ καὶ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ αὐτὸν τὰ πάθη του καὶ ἔγινε ἀμέριμνος. Πῆγε τότε σ᾿ ἕναν γέροντα καὶ εἶπε: Βλέπω τὸν ἑαυτό μου νὰ ἀναπαύεται καὶ νὰ μὴν ἔχει κανένα πόλεμο. Καὶ τοῦ λέγει ὁ γέρων: Πήγαινε καὶ παρακάλεσε τὸν Θεό, ὥστε νὰ σοῦ ἔλθει ὁ πόλεμος καὶ ἡ συντριβὴ καὶ ἡ ταπείνωση ποὺ εἶχες προηγουμένως. Διότι μὲ τοὺς πολέμους προκόβει ἡ ψυχή. Παρεκάλεσε λοιπὸν ὁ Ἰωάννης κι ἀφοῦ ἦλθε ὁ πόλεμος ποτὲ δὲν προσευχήθηκε νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ αὐτόν, ἀλλὰ ἔλεγε: Δῶσε μου, Κύριε, ὑπομονὴ στοὺς πολέμους».

Η παραπάνω περίπτωση θυμίζει παρόμοιο περιστατικὸ με τον σύγχρονό μας Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, ο οποίος και αυτός, κατὰ τα περὶ αυτού γραφόμενα, βρέθηκε σε ίδια δύσκολη κατάσταση: να μην αντέχει κάποιον πειρασμὸ και νὰ προσεύχεται, επὶ τριετία μάλιστα, να του τον άρει ὁ Θεός. Και ο Θεὸς πράγματι υπήκουσε στὸν δούλο Του και ήρε απὸ αυτὸν τον πειρασμό. Και τί διεπίστωσε ο Άγιος δικός μας Γέροντας; Ότι τελικώς του έκανε κακό η άρση του πειρασμού. Διότι ακριβώς, όπως και με τον Άγιο Ιωάννη τον Κολοβό, του ήλθε μεριμνησία καὶ ἡσυχία. Τρόμαξε λοιπὸν ο Όσιος Παΐσιος, κατάλαβε το «λάθος» του και αποδύθηκε σε άλλη τριετία προσευχής, ώστε να επανέλθει στα πρωτύτερα και στον πειρασμό που είχε. Και ο Θεὸς του τόν ξανάδωσε.

Πού έγκειτο το «λάθος» και στις δύο περιπτώσεις Αγίων; Στο ότι κατά βάθος η επιθυμία άρσης του πειρασμού τους φανέρωνε μια κρυφή «ολιγοπιστία» τους - ο Κύριος που επέτρεπε τον πειρασμό δεν «έβλεπε» την αδυναμία τους! Μα η πρόνοια του Θεού που αποκαλύπτει την άπειρη αγάπη του για εμάς τους ανθρώπους, ιδίως δε για τους αγίους του, η πρόνοια του Θεού διαβαθμίζεται ανάλογα με την πίστη του ανθρώπου, πριν επιτρέψει τον όποιο πειρασμό, τον έχει «μετρήσει» κατά τις αντοχές και τις δυνάμεις μας, ώστε αυτός να λειτουργεί υπέρ ημών και υπέρ της πνευματικής μας προκοπής.

Αυτό δεν σημειώνει και ο Απόστολος Παύλος;  «Δεν πρόκειται να μας αφήσει να δοκιμαστούμε πάνω απὸ τις δυνάμεις μας, αλλὰ μαζὶ με τον πειρασμὸ θα δώσει και τη διέξοδο». Κι εδώ βρίσκεται ένα παράδοξο θεωρούμενο της πνευματικής ζωής: μετά την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία ἡ κάθε προκοπή του, νοούμενη ως αύξηση της σχέσης με τον Θεὸ και της χάρης Του, προκύπτει με την έλευση ενὸς ή και πολλών ίσως πειρασμών. Διότι ο πειρασμός, είτε πρόκειται περί αρρώστιας ή ατυχήματος ή όποιας δοκιμασίας προσωπικής ή και οικογενειακής, ακόμη και επαγγελματικής και κάθε σχέσης, προκαλεί την πίστη του ανθρώπου, δοκιμάζει την υπομονή του, τον κάνει να πλατύνεται εσωτερικά, ώστε να μπορεί να χωρέσει τελικώς περισσότερη χάρη Θεού.

Όπως το αποκαλύπτει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος με μεγάλη σαφήνεια στη γνωστή καθολική του επιστολή: «Αδελφοί μου, να χαίρεστε όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και διάφορους πειρασμούς. Γιατί πρέπει να ξέρετε ότι μέσα από τη δοκιμασία της πίστεώς μας γεννιέται η υπομονή. Η υπομονή σας όμως πρέπει να κρατήσει έως το τέλος, για να γίνετε τέλειοι και ολοκληρωμένοι και να μην υστερείτε σε τίποτε.

Τι συμπληρώνει όμως ο Λόγος του Θεού, και ο αγιογραφικός και ο πατερικός, εν προκειμένω; Ότι πριν έλθει ο πειρασμός ο Θεός έχει δώσει κρυφά στηρίγματα στην ψυχή του πιστού για να τον αντέξει. Κι ο μεν πειρασμός είναι εμφανής, τα στηρίγματα όμως είναι κρυφά. Οπότε πολλές φορές δυσανασχετεί ο πιστός, γιατί βλέπει το εμφανές, αλλά δεν βλέπει το κρυφό και το αφανές, το οποίο όμως σαφώς και υπάρχει. Συνεπώς, ο Κύριος δεν μας αφήνει έκθετους και ανυπεράσπιστους στην αδυναμία μας.

Πρώτα μας οχυρώνει, κι έπειτα επιτρέπει την επίθεση και την προσβολή. Κι αυτό με ποιό σκοπό; Όπως είπαμε, για την εν Θεώ αύξησή μας. Καλώς ή κακώς, όπως λέμε, το κάθε πνευματικό ανέβασμα συνοδεύεται έτσι με πειρασμό. Γι' αυτό και όταν ζητάμε από τον Θεό να μας αυξήσει τη χάρη Του, σημαίνει ότι Του ζητάμε ταυτόχρονα, μάλλον ανεπίγνωστα, να επιτρέψει παραπάνω πειρασμούς! Έτσι ερμηνεύεται και το γνωστό λόγιο «ἔπαρον τοὺς πειρασμοὺς καὶ οὐδεὶς ὁ σωζόμενος» - η σωτηρία μας έρχεται μέσα από τους πειρασμούς, όπως και αυτό που έδωσε προχωρημένος ασκητής ως απάντησε σε κάποιους που τον ρώτησαν πώς έμαθε να προσεύχεται: «ὁ διάβολος μὲ ἔμαθε. Γιατὶ μὲ τὶς προσβολές του ἐγὼ κατέφευγα διαρκῶς στὸν Θεό».

Θυμίζει μάλιστα το τελευταίο αυτό που εξίσου έλεγε ο Όσιος Ιωάννης ο Κολοβός, ότι «κάθομαι στο κελί μου και βλέπω επάνω μου τους πονηρούς λογισμούς και όταν δεν μπορώ να τους εξουσιάσω, καταφεύγω προς τον Θεό με την προσευχή και σώζομαι από τον εχθρό - σαν τον άνθρωπο που κάθεται κάτω από μεγάλο δένδρο και παρατηρεί πολλά θηρία και ερπετά να έρχονται προς αυτόν· και όταν δεν μπορέσει να ανταπεξέλθει σε αυτά, τρέχει πάνω στο δένδρο και σώζεται».

Η αμεριμνησία, λοιπόν, του Οσίου Ιωάννη λόγω απομάκρυνσης από αυτόν των παθών σημαίνει όχι την πιο ευτυχή στιγμή της πνευματικής του ζωής! Και το κατάλαβε βεβαίως αμέσως, με τη βοήθεια μάλιστα του γέροντά του που τον βοήθησε.

Και να, που έχουμε και τον λόγο ενός άλλου μεγάλου Αγίου της εποχής μας, του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, που ακριβώς «έκρινε» τον πνευματικό επίπεδο του Αγίου Ιωάννη στη συγκεκριμένη στιγμή, γιατί είχε διέλθει κι αυτός από το ίδιο σημείο.

Ας δούμε τι ακριβώς λέει και πώς τον «κρίνει», με βάση αυτὰ που μας διέσωσε ο Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, ο μαθητής του. « Ο Γέροντας Σιλουανός, με την εξουσία που απέκτησε ένεκα της οράσεως του Χριστού, λέει: “Άν ο αββάς Ιωάννης λάμβανε τη χάρη της προσευχής για τον κόσμο, τότε δεν θα παρακαλούσε να επανέλθουν τα πάθη, ώστε να αγωνίζεται εναντίον τους και έτσι να παραμένει σε αδιάλειπτη ένθερμη προσευχή”».

Για τον Άγιο Σιλουανό δηλαδή το όριο της αληθινής προσευχής, κατεξοχήν χαρισματικής καταστάσεως, είναι να προσεύχεται κανείς διηνεκώς με την ένταση της έμπονης αγάπης που αγκαλιάζει τον κόσμο όλον, ολόκληρο τον Αδάμ, σαν την προσευχή σ' έναν βαθμό του ίδιου του Χριστού. Στην υπερφυή αυτὴ κατάσταση ο άνθρωπος δεν ησυχάζει ποτὲ – η αγάπη του Χριστού που τον συνέχει δεν τον αφήνει σε καμία ησυχία. Ο πιστός, κυρίως ο μοναχός, «είναι ικέτης για όλον τον κόσμο»!

Επιλεγμένες διηγήσεις (σύνοψη)

• Καρπός υπακοής: το ξερό ξύλο που πότιζε τρία χρόνια βλάστησε και έκανε καρύδια.
• Ησυχία και έργο: «Άνθρωπος είσαι· έχεις ανάγκη να εργάζεσαι».
• Νηστεία και πάθη: όπως σε πολιορκία κόβεται η τροφοδοσία, έτσι με νηστεία εξασθενεί η σάρκα.
• Διάκριση στην αγάπη: δέχθηκε το κανάτι από σεβάσμιο πρεσβύτερο για να λάβει εκείνος μισθό.
• Καθαρότητα του νου: «Έφερα γύρω το κελί μου για να καθαρίσουν τα αυτιά μου από την αντιλογία».
• Παϊσία: η «ολιγόωρη» αλλά φλογερή μετάνοια της έγινε δεκτή «πλέον» από τον Θεό.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Πηγές

• Ορθόδοξος Συναξαριστής - www.saint.gr
• Άρθρο "Βίος καὶ διδαχαὶ τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ κολοβοῦ" στην ιστοσελίδα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
• Άρθρο Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Χριστοδούλου στην ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Αγίας Σοφίας Ν. Ψυχικού με τίτλο "Άγιος Ιωάννης Κολοβός, ο γίγαντας της υπακοής. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Χριστοδούλου 9 Νοεμβρίου"